طبیعی است که سردبیر وقتی مقاله ای را دریافت می کند، علاوه بر محتوای مقاله، نگاه می کند ببیند که نویسندگان آن چه افرادی هستند. دلیل اول این است که برای انتخاب داوران، باید دقت کند که تا حد امکان از همکاران نزدیک نویسندگان انتخاب نکند تا شائبه تبانی نباشد. دوم اینکه شناخت نویسندگان کمک می کند که گرایش های تئوریک و فکری آنها را بهتر بشناسد و در نتیجه داوری بهتری انجام دهد. اما داوران مقاله قاعدتا مشخصات نویسندگان مقاله را نمی بینند. ولی بعد از اینکه داوران نظرات خودشان را دادند، این سردبیر است که نظرات را جمع بندی می کند و تصمیم نهایی را میگیرد. در این حالت، معمولا اعتبار نویسندگان تاثیرگذار است.
نخست از این جهت که مقالاتِ نویسندگان معتبر معمولا با دقت بیشتری داوری می شود، درست مثل حالتی که یک دندان پزشک برود پیش یک دندانپزشک دیگر برای درمان. همچنین وقتی که نویسندگان مقاله معتبر و شناخته شده باشند، معمولا اگر مقاله نیاز به بازنگری جدی داشته باشد، سردبیر این فرصت را به نویسندگان می دهد چراکه پیش بینی می کند که نویسندگان معتبری در این سطح توان بازنگری جدی مقاله را داشته باشند. البته از طرف دیگر هم وقتی که نویسندگان معتبری در مقاله هستند، انتظار سردبیر از کیفیت مقاله هم به صورت متناسب بالاتر می رود.
شیوهنامههای استنادی، به صورت جامع قوانین رسمالخطی و نگارشی ذکر منابع و مآخذ را به پژوهشگر متذکر میشوند. دستورالعملها بر حسب قاعده و قوانینی تنظیم میشوند. این قوانین همچنین فراخور رشتههای موضوعی متفاوت هستند.
چگونه می توانم سبک استنادی را انتخاب کنم؟
⭐️ رشته های تحصیلی انتظارات متفاوت برای چگونگی فهرست اطلاعات استنادی دارند. در برخی موارد، حتی دو مجله در همان زمینه از سبک های مختلف استفاده میکنند. این راهنمای سه سبک اصلی که در ییل استفاده می شود را پوشش می دهد. هر سه از این سبک ها نیاز به همان اطلاعات اساسی دارند، اما منظور از این اطلاعات، به طور جزئی متفاوت است، چرا که زمینه های مختلف دانشگاهی بر مبنای تحقیقات قبلی تاکید بر عناصر مختلف منبع است.
راههای مختلفی برای نقل و انتقال منابع از پژوهشها وجود دارد. به عنوان مثال: APA (انجمن روانشناسی آمریکا) توسط انجمن روانشناسی تدوین شده است. شیوه MLA (انجمن زبان مدرن) توسط انجمن زبانشناسی مطرح شده است. شیوه شیکاگو به طور کلی توسط کسب و کار، تاریخ، و هنرهای تجسمی مورد استفاده قرار می گیرد.
۱- در اثر چنین ویراستاری، مقاله شما به بالاترین پتانسیل خود دست پیدا میکند.
اشتباه نگیرید. بازخوانی با ویراستاری علمی تفاوت بسیار زیادی دارد. در ویراستاری علمی، فردی متخصص که دارای تحصیلات و تخصص متناسب با عنوان مقاله را دارد، مقاله شما را میخواند و شروع به معین نمودن اشتباهات علمی و تخصصی احتمالی در مقاله شما میکند. در حالیکه در بازخوانی (پروفریدینگ) فرد به خواندن مقاله شما برای مشخص نمودن اشتباهات املایی، دستور زبان و نگارشی و بررسی یکنواختی در نگارش مقاله، مباحث مربوط به فونت و سبک های رفرنس نویسی میپردازد. طبیعتاً بعد از ویراستاری علمی، گویا مقاله شما یکبار قبل از سابمیت مقاله به دست داوران رسیده و نکات ضعف و قوت آن برای شما مشخص شده است. با رفع و تقویت نقاط ضعف مقاله، شما دارای نسخه نهایی قوی از مقاله خود آنهم در مرحله قبل از ارسال خواهید شد.
ادامه مطلب ...
روانشناس ریچل جک و همکارانش ۸۰ نفر را برای انجام این آزمایش به عنوان بخشی از یک مطالعه در سال ۲۰۱۸ استخدام کردند.این تیم، در دانشگاه گلاسگو، انگلستان، از شرکت کنندگان در فرهنگهای غربی و آسیای شرقی درخواست کرد تا یک سوال سخت و پر هزینه را بررسی کنند: آیا حالات چهره به طور قابل اعتمادی احساسات را منتقل میکنند؟
محققان دهها سال است که از مردم میپرسند چه احساساتی را در چهره خود درک میکنند. آنها از بزرگسالان و کودکان در کشورهای مختلف و جمعیتهای بومی در مناطق دور افتاده جهان سوال کردهاند. مشاهدات تاثیرگذار در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ توسط روانشناس آمریکایی، پاول اکمن، پیشنهاد کرد که در سراسر جهان، انسانها میتوانند به طور قابل اعتمادی حالات عاطفی را از حالات چهره استنباط کنند - که دلالت بر این دارد که حالات عاطفی جهانی هستند.
چند باری بوق خورد، تلفن را برداشت و من گفتم: سلام قربان، جهت آگهی استخدامی که در سایت گذاشتید مزاحم میشوم،ممکن است کمی در مورد کارتون توضیح بدید؟
آن طرف تلفن گفت: باید حضوری تشریف بیارید، از پشت تلفن که نمیشه!
بررسی آگهی های استخدامی باعث اطلاع از شرایط بازار کار و آگاه تر شدن میشه. خیلی اوقات آگهی هایی می بینم که شرایطی رو طلب میکنند که بیشتر جنبه طنز داره تا آگهی های کاری، که از چند نمونه از آنها اسکرین شات گرفتم و لحظات شادی رو میخواهم با شما به اشتراک بزارم.
سلام
امیدوارم که سال نوی همگی پر از اتفاق های خوب باشه، اما اینطور که معلومه امسال سال خوبی نیست.
از طرفی مهلت فروش نفت ایران به چندتا مشتری اصلیش تموم میشه و به احتمال زیاد تمدید نمیشه و ممکنه برای کشورهایی تمدید بشه که فقیرن و پول ندارن به ایران بدن و چون اقتصاد ایران کلا بر پایه نفت هست و همه چی باید در انحصار دولت و یا افراد با پارتی باشه برای همین ممکنه بعضی شرکت ها و ادارات اصلی که اکثرا بودجشون نفتی هست برای حقوق کارمندها و کارگرها به مشکل بخورن.
اقتصاد ایران هم اندازه اقتصاد ترکیه است. منتها تنها فرق ایران با ترکیه اینه که ترک ها باید از صبح تا شب مثل تراکتور کار کنن تا بتونن اقتصادش رو بچرخونن به دلیل اینکه پولی مثل پول نفت و گاز ما ندارن، شاید چیز بدی به نظر بیاد اما توی خودش سه تا مفهوم داره یکی "کاهش بیکاری" دوم هم اینکه نمی تونن همه چیز رو برای همه ممنوع و جرم اعلام کنن و ناچارا چون دارن پولشون رو از مالیات مردم تامین میکنن پس مجبورا برای رشد خودشون هم که شده قوانین منطقی توی کشور تصویب کنند و سوم هم "اقتصاد پایدار"هست.
اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد بود، مردم سر چهار راه ها پشت باجه های تلفن برای یک تماس سه دقیقه ای صف می کشیدند، کامیون های بوتان گاز که سر کوچه ها می آمدند و بشمار سه اگر آب دستت بود باید میگذاشتی زمین و می رفتی گاز میگرفتی، بیکارها روزنامه همشهری می خریدند و از صبح باید در شهر می چرخیدند، هفته نامه سنجش و جوانانی که کنار جوب آب می نشستند و بغض میکردند، دولت سیمکارت را به قیمت های چند میلیون در آن سالها( حدود 1200 دلار امروز یا 15 میلیون تومان امروز) با ثبت نام و بدبختی می فروخت، اتوبوس هایی که بیلط کاغذی داشتند و همیشه خدا شلوغ و نامنظم بود، زنانی که در کوچه دور هم می نشستند و....
مدتی هست که افرادی بیکار شدن و به
دنبال کار میگردن، موردی رو به کرات مشاهده می شود که گفتم شاید اشتراک گذاری
این متن با کسانی که تازگی قصد استخدام در مجموعه ای رو دارند بسیار مفید
باشه.
وقتی به شرکت های
مختلفی مراجعه می کنید، پس از مصاحبه بسیاری از کارفرما ها در هنگام
استخدام از شما مبالغ بالای چک یا سفته از 10 میلیون تا 500 میلیون تومان
طلب میکنند و با شما قراردادی می بندند که باید از 1 الی 5 سال در اختیار
شان باشید و حق تغییر شغل رو ندارید، روی سخنم بیشتر با دوستان تازه وارد
در بازارکاری هست که گیر این کارفرماهای سودجو از شرایط بد اقتصادی ممکن
است بیافتند هست.
1- علت گرفتن مبالغ بالای سفته را اکثر کارفرماها
اینگونه بیان می کنند که"مملکت قانون نداره و قرارداد کلا تضمینی نیست ما
مجبوریم با گرفتن سفته یک تضمینی برای خودمون جور کنیم"
جواب: اگر
مملکت قانون ندارد پس گرفتن سفته هم بیهوده هست چرا که وصول کردن سفته تنها
از راه قانونی ممکن است! و اگر قانون دارد همان قرارداد کاری کفایت ضمانت
کار را میکند و لازم به ذکر است که قرارداد کاری به قدری اعتبار دارد که
کارگر میتواند از طریق همان یک برگ و از طریق وزرات کار اقدام کند و حقوق و
بیمه و مزایایی خود را طلب کند.
2-بعضی دیگر علت را اینچنین بیان
میکنند :"ما در شرکتمون کارهای فوق العاده خفنی انجام میدهیم و روزی یک فیل
هوا میکنیم و دانش و اطلاعات فنی و پروژه ای زیادی در حد شرکت آرم کورتکس
انگستان در این شرکت موجود است متاسفانه چون طبق وزرات کار تضمینی برای حفظ
این اطلاعات و اسناد وجود ندارد بنابراین مجبوریم خودمان یک تضمین مانند
سفته 10 الی 500 میلیون تومانی از شما طلب کنیم که تنها جنبه تضمینی
دارد..."
جواب: اگر کارگری نقشه و اطلاعات فنی و مالی محرمانه ی شرکتی
را تحت هر عنوان به شرکت دیگه ای بفروشد و یا از سر دشمنی آنها را پخش کند
به نحوی موجب آسیب و ضرر دیدن شرکت شود از طریق عنوان "خیانت در امانت"
قابل پیگیری است پس نیازی به همچین تضمین سنگینی در قالب سفته و چک نیست و
اینکار جایگاه معقولی ندارد، گذشته برآن در ایران دانش فنی خاصی وجود ندارد
این جمله را از طرف کسی که نزدیک 9 سال هست که در بازار الکترونیک مشغول
به کار( پروژهای EPC هم انجام داده) است و گهگاهی هم تدریس کرده به عنوان
یه برادر کوچک تر بپذیرید.
3.تعدادی نیز بیان می کنند که سفته و چک را که گرفته ایم اصلا قصد نداریم که وصول کنیم و یا مبلغی رو بگیریم.
جواب: اگر بنا به وصول نکردن سفته و چک هست پس دلیلی هم بر گرفتن آن نیست، گرفتن سفته و چک به جهت آن است که روزی آن را وصول کنند.
4....
