بهبود بار پذیری شبکه انتقال با استفاده از ادوات FACTS

سیستم های قدرت مدرن برای عرضه توان قابل اطمینان به مصرف کننده و بارهای مختلف طراحی شده اند. نیروگاه های تولید برق به دلیل مسائل زیست محیطی، اقتصادی و ایمنی در مکانهایی دورتر از مصرف کننده قرار گرفته اند. بنابراین، شبکه خطوط انتقال برق در ولتاژهای خیلی بالایی برای انتقال توان به بهره برداری می رسند. علاوه بر انتقال توان به مصرف کننده، خطوط انتقال ممکن است باعث اتصال چندین شبکه قدرت بزرگ شوند که اصطلاحا به آن سیستم های قدرت بهم پیوسته می گویند. این امر جدا از پیچیدگی که در سیستم به وجود می آورد، باعث افزایش قابلیت اطمینان و همچنین مسائل مربوط به بازار برق می شود.

۲-۱- اساس کارکرد شبکه های انتقال توان

اکثر خطوط انتقال که بصورت AC هستند، تحت ولتاژهای مختلفی عمل می کنند. شبکه های توزیع در ولتاژهای پایین عمل میکنند در حالیکه شبکه های بزرگ دارای ولتاژهای بالایی هستند. خطوط انتقال با ولتاژهای مختلف توسط ترانسفورماتورها به یکدیگر متصل می شوند. خوشبختانه خطوط انتقال ac دارای خاصیت کنترل توان ذاتی هستند که توسط توان در ابتدا و انتهای خط تعیین می شود. بعنوان مثال، یک خط انتقال توان را در نظر بگیرید که بین یک نیروگاه و مصرف کننده قرار گرفته است که در شکل ۱ نشان داده شده است. با فرض اینکه خط بدون تلفات باشد (R=0) روابط زیر بر مدار حاکم است.

​

در رابطه بالا، X راکتانس سری خط است. V1 و V2 به ترتیب ولتاژ سمت ارسال و ولتاژ سمت دریافت می باشند. در رابطه بالا اختلاف زاویه ولتاژها میزان توان اکتیو انتقالی را مشخص می کنند و اختلاف دامنه ولتاژها میزان توان راکتیو انتقالی در خط را تعیین می کنند.

قابلیت اطمینان در سمت باسبار با اضافه کردن یک منبع تولید توان همانطور که در شکل ۲ نشان داده شده است قابل بهبود است. همانطور که در شکل ۱ مشاهده می شود، در صورتی که یکی از منابع یا خطوط انتقال از مدار خارج شود، تقاضای بار مصرف کننده توسط خط انتقال دیگر تامین می شود.

در کنار سیستم های انتقال ac، سیستم های انتقال توان HVDC نیز وجود دارند. سیستم های HVDC نیاز به مبدل های الکترونیک قدرت دارند که این باعث گران شدن این سیستم ها می شود. علاوه بر این، سیستم های HVDC برای فاصله های خیلی طولانی و سیستم های خیلی بزرگ استفاده می شوند. این سیستم انتقال توان از مبدل های پشت به پشت استفاده میکند. به این صورت که توان ac را ابتدا به dc تبدیل کرده و سپس این توان dc را به محل مورد نظر (انتهای خط HVDC) منتقل میکند و سپس دوباره در آنجا به ac تبدیل می کند.

۳-۱- کنترل سیلان توان در شبکه های انتقال ac

ما تمایل داریم سیلان توان در خطوط انتقال را برای افزایش ظرفیت انتقال توان کنترل کنیم و یا سیلان توان را تحت شرایط دینامیکی برای تضمین پایداری و امنیت سیستم تغییر دهیم. پایداری سیستم متأثر از افزایش یا کاهش کمی در فرکانس سیستم، نوسانات توان و فروپاشی ولتاژ می باشد. با توجه به شکل ۱، ماکزیم توان انتقالی در حالتی اتفاق می افتد که اختلاف زاویه ولتاژهای ابتدا و انتهای خط ۹۰ درجه باشد که در این صورت رابطه زیر برای انتقال توان ماکزیمم صادق است.

​

بطور مرسوم، جبرانسازی سری توسط خازن های سری در خط ماکزیمم توان انتقالی Pmax را افزایش می دهد. در این حالت مقدار خازن مورد نیاز برای جبرانسازی توسط رابطه زیر تعیین می شود.

​

در رابطه فوق Kse درجه جبرانسازی سری است. ماکزیمم مقدار Kse به عوامل زیادی بستگی دارد که مقاومت هادی یکی از آنها می باشد. بطور کلی Kse بیشتر از ۰٫۷ انتخاب نمی شود. استفاده از خازن های سری برای جبرانسازی در خطوط انتقال و افزایش ظرفیت خط انتقال از سال های دور استفاده شده است. با این وجود ۱۰ الی ۱۵ سال بعد، کنترل جبرانسازی سری با استفاده از تریستور برای کنترل سریع سیلان توان در خطوط انتقال معرفی شد. استفاده از راکتورهای کنترل شده تریستوری TCR که به صورت موازی با خازن های جبرانساز Xc قرار داشتند، علاوه بر کنترل جبرانسازی بر مشکلاتی از قبیل نوسانات زیرسنکرون غلبه می کرد. زیرا یکی از مشکلاتی که جبرانسازی سری در خطوط انتقال ایجاد می کند، نوسانات زیر سنکرون یا SSR است.

سیلان توان در خطوط با طول کوتاه توسط ترانسفورماتور شیفت فاز PST کنترل می شود که یک نسبت دور با دامنه واحد دارد. سیلان توان در یک خط انتقال بدون تلفات با یک PST بصورت زیر بیان می شود.

​

PST کنترل شده بصورت دستی تحت شرایط دینامیکی به اندازه کافی سریع نیست. کلیدهای تریستوری می توانند کنترل سریع مقایر گسسته  را با توجه به ساختار PST استفاده شده تضمین کنند. همچنین، ماکزیمم توان انتقالی خط می تواند توسط ولتاژ سمت دریافت خط ac افزایش یابد. زمانیکه یک ژنراتور یک بار با ضریب توان واحد را تغذیه می کند، ماکزیمم توان زمانی اتفاق می افتد که مقاومت بار با مقاوت خط انتقال برابر باشد. قابل ذکر است که V2 با تغییر بار تغییر میکند و بصورت زیر بیان می شود.

​

با ارائه جبرانسازی دینامیکی توان راکتیو در باس بار (باس ۲)، همانطور که در شکل ۳ قابل مشاهده است، دامنه ولتاژ باس نیز قابل تنظیم است.

​

​

حد توان بارگذاری توان ژنراتور سنکرون

​

ژنراتورهای سنکرون بعنوان یکی از اجزای اصلی سیستم قدرت به حساب می اید. زمانی که قرار است یک ژنراتور سنکرون انتخاب کنیم، با محدودیت های ذاتی توان اکتیو و راکتیو دریافت شده از ژنراتور روبرو هستیم. ژنراتورها معمولا برای یک توان مشخص کیلووات یا مگاوات با ضریب توان ۰٫۸ مورد بهره برداری قرار می گیرند. برای نشان دادن این محدودیت شکل زیر را در نظر بگیرید. همانطور که مشاهده می کنید، توان اکتیو بر روی محور X و توان راکتیو بر روی محور Y نشان داده شده اند. ناحیه سبز رنگ نشان داده شده محدوده کار پایدار ژنراتور سنکرون نسبت به حد توان اکتیو و راکتیو می باشد. اگر توان های اکتیو و راکتیو اندازه گیری شده ژنراتور از ناحیه سبز رنگ خارج شوند، ژنراتور وارد ناحیه ناپایدار می شود.

​

شکل زیر نیز اطلاعاتی مشابه با شکل فوق نشان می دهد، اما این شکل دارای جزئیات دقیق تری از محل هایی است که عملکرد ژنراتور سنکرون محدود می شود. عملکرد ژنراتور سنکرون در ناحیه سبز رنگ کاملا ایمن بوده و باید از عملکرد ژنراتور سنکرون در نواحی قرمز رنگ جلوگیری کرد. عملکرد ژنراتور در ناحیه زرد رنگ امکانپذیر بوده به شرطی که تحیلل دقیقی در سیستم انجام شود. ​

در شکل بالا محدوده های مختلف توان راکتیو ژنراتور سنکرون برای ضریب توان پسفاز و پیشفاز نشان داده شده است. مشاهده می شود که منطقه پایدار ژنراتور سنکرون در محدوده بین ضریب توان پسفاز ۰٫۸ تا ۱ قرار دارد. هرچه از این محدوده فاصله بگیریم، با مشکلاتی در بهره برداری مواجه می شویم. به ویژه در محدوده ضریب توان پیشفاز، عملکرد ژنراتور کاملا ناپایدار است. همچنین ضریب توان پسفاز خیلی کم نیز منجر به ایجاد حرارت زیاد در رتور می شود که می تواند باعث آسیبهای جدی به آن شود. 

انتخاب ظرفیت ژنراتور مناسب

انتخاب ظرفیت ژنراتور سنکرون می تواند بصورت دستی یا با نرم افزار انجام شود. با این وجود توصیه می شود از نرم افزارهای شرکت های سازنده برای سایزینگ ژنراتور استفاده شود. در انتخاب ژنراتور عوامل متعددی موثر هستند که در ادامه به معرفی آنها می پردازیم.

1. مقدار کل باری که توسط ژنراتور تغذیه می شود.
2. جریان راه اندازی بارهای موتوری
3. ضریب قدرت
4. ولتاژ و فرکانس
5. مقدار افت ولتاژ و فرکانس مجاز
6. سیکل بارگذاری
7. بارهای غیرخطی

​

انواع شبیه سازی در نرم افزار دیگسایلنت

​انجام پروژه و شبیه سازی دیگسایلنت  شماره تماس، واتس اپ تلگرام 09906118613

نرم افزار دیگسایلنت یک نرم افزار قدرتمند در زمینه مهندسی برق می باشد. با توجه به اینکه در اکثر دانشگاه ها نرم افزار متلب مورد توجه عام می باشد، توجه بسیاری از دانشجویان از قابلیت های نرم افزار دیگسایلنت به دور مانده است. خیلی از دانشجویان فکر میکنند که نمی توانند کنترل کننده ها یا حتی الگوریتم های بهینه سازی مانند PSO را در دیگسایلنت انجام داد. اما باید بگم که برخلاف تصور شما، نرم افزار دیگسایلنت تنها یک نرم افزار برای مدلسازی سیستم قدرت و پخش بار گرفتن نیست. بلکه شما می توانید از این نرم افزار برای انجام پروژه های الکترونیک قدرت، کنترل خطی و کنترل مدرن، سیستم های قدرت، ادوات فاکتس، مسائل بهینه سازی و کیفیت توان نیز استفاده کنید. با توجه به اینکه نرم افزار دیگسایلنت یک نرم افزار تخصصی برای دانشجویان رشته برق می باشد، لازم است که دانشجویان این نرم افزار را یاد بگیرند تا آینده شغلی خود را تضمین کنند. در ادامه به توضیحاتی درباره قابلیتهای نرم افزار دیگسایلنت می پردازیم.

نرم افزار دیگسایلنت ساخته شده توسط کشور آلمان می باشد که در شرکتهای برق در سراسر دنیا از جمله ایران مورد استفاده قرار می گیرد. شرکت های توزیع و انتقال برق ایران نسخه رسمی این نرم افزار را دارند و زمانیکه قرار است تغییری در شبکه مثلا ورود یک ژنراتور جدید یا ایجاد خط توزیع جدید برای برق رسانی به یک ناحیه خاص ایجاد شود، اپراتورهای شرکت برق ابتدا مطالعاتی از نظر کیفیت توان و پایداری شبکه با ایجاد تغییرات مورد نیاز در نرم افزار دیگسایلنت انجام می دهند. لازم به ذکر است که همه شرکت های توزیع در همه شهرها، مدل شبکه توزیع شهر را بصورت کلی دارند که توسط مهندسان طراحی شده است. 

نرم افزار دیگسایلنت شامل سه بخش کلی می باشد.

1. شبیه سازی استاتیکی
2. شبیه سازی دینامیکی یا DSL
3. برنامه نویسی به زبان DPL مبتنی بر پایتون

۱- شبیه سازی استاتیکی

در این قسمت کاربر می تواند یک شبکه را با استفاده از المان های موجود در کتابخانه نرم افزار دیگسایلنت مانند شکل زیر مدلسازی کند. این شبیه سازی پایه انجام پروژه در دیگسایلنت می باشد. یعنی اگر قرار باشد یک شبکه شامل ژنراتور، خط انتقال و مصرف کننده ها را مدل کنیم، همه آنها در کتابخانه موجود است و مطابق آنچه که در نرم افزار متلب یاد گرفته ایم، عناصر را وارد صفحه ترسیم کرده و به یکدیگر مطابق نقشه متصل می کنیم تا شبکه تشکیل شود. این شبیه سازی استاتیکی می باشد. در این قسمت ما محدودیت داریم و نمی توانیم کنترل کننده خاصی را بر روی واحدها مانند ژنراتور سوار کنیم. اگرچه خود نرم افزار براساس هر عنصر، کنترل کننده های خاصی برای آن به صورت as built دارد که می توان آنها را به عناصر کتابخانه لینک کرد. مثلا می توان کنترل کننده ولتاژ AVR یا پایدار ساز سیستم قدرت PSS را بر روی ژنراتور سنکرون نصب کرد. اما زمانی که بخواهیم یک کنترل کننده خاص طراحی کنیم باید چه اقدامی انجام بدهیم؟؟ در ادامه خواهیم گفت….

​

۲- شبیه سازی دینامیکی DSL

شبیه سازی دینامیکی در دیگسایلنت که به DSL (Dynamic Simulation Language) معروف است برای طراحی کنترل کننده های مورد نظر کاربر مورد استفاده قرار می گیرد. بعبارتی دیگر، زمانیکه شما کنترل کننده خاصی مد نظر دارید و آن کنترل کننده در نرم افزار موجود نیست، می توانید خودتان آن را طراحی کنید و بر روی عنصر مورد نظر نصب کنید. استفاده از زبان شبیه سازی دیگسایلنت یا DSL نیازمند علم کنترلی بالایی می باشد، چراکه شما قرار است مطابق دانشی که در دروس کنترل خطی و کنترل مدرن دارید، یک کنترل کننده طراحی کنید که می تواند شامل فیلترهای پایین گذر، کنترل کننده PID و گین های کنترلی باشد. بنابراین درصورتی که نیاز دارید یک کنترل کننده خاص طراحی کنید باید از شبیه سازی دینامیکی دیگسایلنت استفاده کنید. یک نمونه از کنترل کننده دینامیکی شبیه سازی شده که مربوط به یک اینورتر می باشد در شکل زیر نشان داده شده است.

​

۳- برنامه نویسی DPL

قسمت سوم نرم افزار دیگسایلنت مربوط به بخش برنامه نویسی آن می باشد. نرم افزار دیگسایلنت این قابلیت را برای کاربران فراهم کرده تا بتوانند برنامه نویسی کنند و برنامه خود را به عنصر مربوطه لینک کنند. بعنوان مثال شما می توانید مانند نرم افزار متلب برنامه های متنوع مانند الگوریتم های ردیابی نقطه توان ماکزیمم در سلول های خورشیدی یا توربین های بادی MPPT، الگوریتم های بهینه سازی و روش های حل مسائل غیرخطی را در این قسمت نرم افزار انجام دهید. نکته ای که باید به آن اشاره کرد این است که زبان برنامه نویسی دیگسایلنت مبتنی بر زبان برنامه نویسی پایتون می باشد و از متغیر آن استفاده می کند.

بنابراین به عنوان سخن آخر، دانشجویان مهندسی برق به خصوص مهندسان برق قدرت و الکترونیک قدرت لازم است که یک نرم افزار تخصصی برق را بصورت حرفه ای یاد بگیرند که بتوانند در آینده کاری خود از آن استفاده کنند و یا کسب درامد داشته باشند. در صورت نیاز به هر گونه پروژه در دیگسایلنت یا سوالات احتمالی می توانید با ما از طریق شماره تلفن زیر تماس بگیرید.

09906118613

​

آموزش شبیه سازی دینامیکی در دیگسایلنت

​انجام پروژه و شبیه سازی دیگسایلنت  شماره تماس، واتس اپ تلگرام 09906118613

نرم افزار دیگسایلنت یک نرم افزار قدرتمند برای شبیه سازی سیستم های قدرت می باشد. دانشجویان رشته برق به خصوص گرایش قدرت و الکترونیک قدرت باید یک نرم افزار تخصصی را بعنوان ماحصل مدرک تحصیلی خود یاد بگیرند تا در آینده بتوانند از موقعیت های شغلی موجود نهایت استفاده را ببرند. در زمینه نرم افزارهای رشته برق، نرم افزار دیگسایلنت به جرات قویترین و بهترین نرم افزار برای یادگیری می باشد. این نرم افزار نه تنها قابلیت شبیه سازی های علمی را دارد، بلکه در صنایع مختلف نیروگاهی و به خصوص شرکت های توزیع و انتقال برق در عمل استفاده می شود. این نرم افزار مانند PLC قابلیت اتصال به رله های حفاظتی و سیستم اسکادا را دارد و برای مانیتورینگ سیستم قدرت نیز مورد استفاده قرار می گیرد. همانطور که در این پست گفته شد، نرم افزار دیگسایلنت دارای سه قسمت شبیه سازی می باشد. شبیه سازی استاتیکی، شبیه سازی دینامیکی DSL و برنامه نویسی به زبان DPL. در این قسمت به معرفی نحوه شبیه سازی دینامیکی در دیگسایلنت پرداخته می شود. چرا از شبیه سازی دینامیکی دیگسایلنت استفاده می کینم؟ گاهی اوقات شما سیستم قدرت یا یک مبدل الکترونیک قدرت را در دیگسایلنت شبیه سازی می کنید و کنترل کننده ای که مدنظر دارید در لیست کنترل کننده های موجود در کتابخانه نرم افزار وجود دارد. اما زمانیکه نیاز دارید کنترل کننده خود را تغییر دهید یا کنترل کننده ای طراحی و پیاده سازی کنید، باید از زبان شبیه سازی دیگسایلنت یا DSL استفاده کنید. زبان شبیه سازی DSL دیگسایلنت در واقع یعنی پیاده سازی کنترل کننده ها بصورت دینامیکی. بطور کلی یادگیری DSL دیگسایلنت با هدف انجام اعمال کنترلی بر روی سیستم قدرت آغاز می شود. بنابراین رابطه نزدیکی بین DSL دیگسایلنت و دانش کنترل خطی و کنترل مدرن وجود دارد. همانطور که در دوره لیسانس یاد گرفته اید، برای طراحی کنترل کننده های برق باید درس کنترل خطی را گذرانده باشید. بنابراین وقتی صحبت از DSL دیگسایلنت می شود، پای دانش کنترل در میان است. البته زیاد نگران نباشید اگر فکر میکنید که دانش کنترل شما کم است و یا در دوره لیسانس نمره مثلا ۱۴ گرفته اید. فقط کافی است با علم کنترل آشنایی نسبی داشته باشید و معادلات دیفرانسیل را بشناسید و انتگرال و مشتق را بلد باشید. خلاصه مطالب بالا اینکه، ما از DSL دیگسایلنت برای ساختن کنترل کننده های مورد نظرمان استفاده می کنیم که در کتابخانه نرم افزار موجود نیستند. بعنوان مثال خود نرم افزار براساس هر عنصر، کنترل کننده های خاصی برای آن به صورت as built دارد که می توان آنها را به عناصر کتابخانه لینک کرد. مثلا می توان کنترل کننده ولتاژ AVR یا پایدار ساز سیستم قدرت PSS را بر روی ژنراتور سنکرون نصب کرد. DSL دیگسایلنت شامل ساختن کنترل کننده و اتصال آن به عنصر مورد نظر می باشد. در حالتی که شما برای اینوتر خود یک کنترل کننده جریانی جدید طراحی می کنید، باید این کنترل کننده را بر روی اینورتر سوار کنید. ساختار کلی DSL دیگسایلنت در شکل زیر نشان داده شده است. در شکل زیر بلوک هایی که مشاهده می کنید نحوه پیاده سازی یک کنترل کننده با DSL دیگسایلنت را بر روی یک عنصر شبکه مثل ژنراتور یا موتور نشان می دهد. Fram: بلوک شماره یک طرح اصلی کنترل کننده شما را نشان می دهد که در DSL دیگساینلت طراحی می کنید. این بلوک که بصورت اتصال چندین بلوک دیگر در درونش می باشد، نشان می دهد که برای ساخت کنترل کننده شما چه تجهیزاتی استفاده شده است. مثلا اتصال تجهیزاتی مانند PLL، ولتمتر، اندازه گیر توان و فرکانس متر و مدل DSL کنترل کننده در این قاب قرار می گیرند. در واقع می توان گفت که این Fram نقشه خارجی کنترل کننده شما را نشان می دهد بطوریکه هر کسی غیر از شما این نقشه را ببینید می تواند متوجه شود که در این کنترل کننده چه المانهایی استفاده شده است و کارکرد کلی کنترل کننده را متوجه می شود. Macros: همانطور که در قسمت ۲ نشان داده شده است، ماکروها در واقع توابع کنترلی هستند که در شبیه سازی استفاده می شود. توابع تبدیلی که در درس کنترل خطی یاد گرفته اید مانند انتگرال گیر یا مشتق گیر یا حتی گین ثابت توسط ماکروها ساخته می شود. خود نرم افزار مجموعه زیادی ماکرو آماده دارد اما در صورتی که ماکرو جدیدی باید بنویسید می توانید این کار را انجام دهید. این ماکروها سپس به مدل کنترل کننده شما در قسمت ۳ اعمال می شوند. در واقع شما در قسمت ۳ پلن کنترل کننده خود را مانند آنچه در کنترل خطی یاد گرفته اید رسم می کنید و سپس بلوک های آن را باین ماکروها پر می کنید. Model definition: این بلوک همانطور که در قسمت قبل گفته شد صفحه ترسیم کنترل کننده شما را شامل می شود. Common model: این بلوک یه کنترل کننده طراحی شده شما جان می دهد. به عبارتی ساده شما زمانیکه کنترل کننده خود را توسط Model definition رسم کردید برای اینکه کنترل کننده شما در نرم افزار شناخته شود و بتوانید از آن استفاده کنید باید آن را درون یک Common model قرار دهید. علت این کار این است که دیگسایلنت دسته بندی خیلی مشخصی برای عناصر در نظر گرفته است و زمانیکه شما کنترل کننده خود را درون یک Common model قرار می دهید، در واقع آن را به یک مدل DSL جدید تبدیل کرده اید که نرم افزار آن را می شناسد و در دسته مدل های DSL قرار می دهد. Composite model: این بلوک نیز که در قسمت ۵ نشان داده عملکردی مانند Common model دارد با این تفاوت که Fram ساخته شده در بلوک ۱ را در خود جای می دهد و نقشه خارجی سیستم کنترل را مشخص می کند. Network Element: این بلوک در واقع یک عنصر از کتابخانه دیگسایلنت می باشد که قرار است کنترل کننده شبیه سازی شده با DSL بر روی آن پیاده سازی یا سوار شود. این عنصر می تواند اینورتر، ژنراتور، منبع ولتاژ، باتری و… باشد. در این قسمت کنترل کننده طراحی شده توسط Composite model به عنصر مورد نظر لینک می شود. در شکل زیر دو عنصر شبکه نشان داده شده و دو مدل کامپوزیت که نشان دهنده این است که دو کنترل کننده طراحی شده و بر روی دو عنصر از کتابخانه پیاده سازی شده اند.

​

DSL Diagram

​

پایان نامه برق قدرت

انجام پایان نامه ارشد برق در تمامی گرایش   

شماره تماس و واتس اپ و تلگرام  : 09906118613

  

ساختار حلقه while در متلب

یکی دیگر از حلقه ­های مهم در متلب مربوط به حلقه ی while می باشد که ساختار کلی آن به صورت شکل زیر است:

در واقع این حلقه به ما کمک می کند تا زمانی که یک شرط برقرار است کارهایی صورت پذیرد و وقتی شرط برقرار نشد این عملیات انجام نگرفته و از حلقه خارج گردد.

مثال: می خواهیم با حلقه ی while یک عدد از ورودی بگیریم و فاکتوریل آن را محاسبه نماییم.

clear;

clc;

;(‘:n=input(‘yek adad vared konid

;f = n

while n > 1

   ; n = n-1

  ;  f = f*n

end

([(disp([‘n! = ‘ num2str(f

یک عدد از ورودی به عنوان مثال ۱۰ گرفتیم و می بینید تا زمانی که عدد بزرگ تر از یک است حاصلضرب صورت می گیرد و همیشه عدد ورودی یک واحد کم می شود و در نهایت وقتی عدد ورودی کم شد و کم تر از ۱ شد از حلقه خارج می شود.

نتیجه برای عدد ۱۰

نکته: هر موقع جلوی while بنویسیم ۱ یعنی همیشه شرط برقرار است و ادامه بده. اصطلاحا به آن حلقه همیشه صحیح گفته می شود.

مثال: می خواهیم اعداد رندوم از متلب بگیریم و اگر این اعداد رندوم بزرگ تر از ۰.۵ شدند برنامه تمام شود.

از حلقه ی while استفاده می کنیم و از تابع rand متلب اعداد رندوم کوچکتر از یک می گیریم و تا زمانی که کوچکتر از یک باشند را نمایش می دهیم و اولین عددی که بزرگ تر از ۰.۵ باشد از حلقه بیرون می آییم.

نکته: بیرون آمدن از حلقه توسط دستور break انجام می گیرد.

مثال دستور while :

;clear

;clc

;limit = 0.5

;s = 0

while 1

  ;  tmp = rand

    if tmp > limit

        break

    end

  ;((disp(num2str(tmp

end

البته این مثال برای هر بار اجرا کردن نتایج متفاوتی ارائه خواهد کرد چون تابع rand دست ما نیست و هر لحظه یک مقداری ارائه می کند که در قسمت توابع در متلب توضیح داده شده اس

ساختار حلقه for در متلب

گاهی شما نیاز خواهید داشت که یک مورد برای چندین بار تکرار شود. به عنوان مثال می خواهید عدد از یک تا صد نوشته شود. برای این کار اگر خودتان از یک بنویسید تا ۱۰۰ کار درستی انجام نداده اید زیرا برنامه ی شما قابل انعطاف نیست و اگر روی سوال عوض شود باید دوباره از اول تا آخر بنویسید. ساختار حلقه for به صورت شکل زیر می باشد:

تذکر: در متلب “:” به معنای “تا” است . به عنوان مثال نوشتن ۱:۱۰۰ یعنی از یک تا ۱۰۰ که شامل ۱ و ۲ و ۳ و … و ۱۰۰  می باشد.

مثال: می خواهیم برنامه ای بنویسیم که از یک تا صد را در خروجی نشان دهد.

کد مربوط به این سوال در زیر نوشته شده است:

;clear

;clc

for i=1:100

   : ((disp(num2str(i

end

و نتیجه در شکل زیر نشان داده شده است:

تافل

کلمه TOEFL در واقع مخفف عبارت Test Of English as a Foreign Language است، بنابراین کسانی که می‌خواهند مهارت خود در زبان انگلیسی را به عنوان زبان دوم محک بزنند در امتحان تافل شرکت می‌کنند. مدت زمان برگزاری این آزمون تا حدی طولانی است و جهت آمادگی برای آن باید ماه‌ها تلاش کنید.

ممکن است بنا به دلایل مختلفی نظیر ادامه تحصیل در کشورهای خارجی و یا کار کردن در کمپانی‌های بین المللی بخواهید در این چالش بین المللی شرکت کنید. در اینجا ابعاد مختلفی مربوط به این آزمون را مورد بررسی قرار می‌دهم.

اولین قدم در راستای موفقیت در امتحان TOEFL این است که بدانید در آن از شما چه چیزی خواسته می‌شود.

آشنایی با ساختار کلی و ثابت تافل و نوع سوالاتی که در آن مطرح می‌شود قطعا در سرعت عمل و نمره نهایی شما تاثیر بسزایی دارد؛ همچنین آماده شدن برای آزمون TOEFL در چنین شرایطی آسان‌تر است. جهت افزایش بهره‌وری مطالعات خود و کسب نمره بالا، باید بفهمید که چه چیز را در زمان مطالعات خود بخوانید!

این آزمون به طور کلی از ۴ بخش تشکیل می‌شود. ممکن است نوع سوالات این بخش‌ها را تاکنون در کلاس‌های زبان خود ندیده باشید، بنابراین آشنایی با فرمت سوالات یکی دیگر از نکات مهم در دوران آماده‌سازی خود برای آزمون تافل است.

---

نگاه اجمالی به ۴ بخش آزمون

• بخش ریدینگ تافل (TOEFL Reading) را باید در بازه زمانی ۶۰ الی ۱۰۰ دقیقه پاسخ دهید. در اینجا مهارت شما در فهمیدن و آنالیز متون انگلیسی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. موضوعات این بخش بیشتر مربتط با علم و موارد آکادمیک است.
• بخش لیسنینگ تافل (TOEFL Listening) را باید در عرض ۶۰ الی ۹۰ دقیقه پاسخ دهید. جهت موفقیت در این بخش باید مهارت خود در فهمیدن ورودی کلامی (شفاهی) را تقویت کنید؛‌ به عنوان مثال زمانی که استاد دانشگاه در حال ارائه یک سخنرانی به زبان انگلیسی است. در این بخش ۴ الی ۶ سخنرانی پخش می‌شود و باید به سوالاتی پیرامون آنها پاسخ دهید. این سوالات فهم شما از محتوی سخنرانی‌ها و احساسات گویندگان را مورد ارزیابی قرار می‌دهند.
• بخش اسپیکینگ تافل (TOEFL Speaking) کوتاه‌ترین قسمت آزمون است و تنها ۲۰ دقیقه به طول می‌انجامد. در اینجا ۶ تمرین مختلف وجود دارد که باید در میکروفونی صحبت کنید. در اینجا مهارت شما در بیان احساسات و نظرات خود مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.
• در نهایت برای بخش رایتینگ تافل (TOEFL Writing) حدود ۵۰ دقیقه فرصت دارید تا مهارت خود در نوشتن متون انگلیسی را نشان دهید. دانش گرامری و لغوی شما در اینجا باید به خوبی در جملات و پاراگراف‌ها به کار گرفته شود.

نمره هر یک از این بخش‌ها ۳۰ است و در مجموع نمره تافل از ۱۲۰ نمره در نظر گرفته می‌شود. بنابراین بالاترین نمره‌ای که در آزمون تافل می‌توان کسب کرد، ۱۲۰ است. تمامی ۴ بخش TOEFL را باید در عرض یک روز انجام دهید. مدت زمان کلی آزمون حدود ۴ ساعت و نیم است و در بین آن یک استراحت کوتاه خواهید داشت (بین دو بخش لیسنینگ و اسپیکینگ).

سایر نکاتی که باید در مورد آزمون تافل بدانید:

• امکان نوت برداری و یادداشت در حین آزمون برای داوطلبین فراهم است. نمایندگان برگزاری برگه‌های چک نویس و مداد را در اختیار شما قرار خواهند داد و می‌توانید حین انجام بخش لیسنینگ، ریدینگ، اسپیکینگ (مصاحبه تافل) و رایتینگ از این چک‌نویس‌ها استفاده کنید. حین خروج از محل آزمون باید تمامی این برگه‌های استفاده شده و یا خالی را تحویل دهید!
• برای تایم ۱۰ دقیقه‌ای استراحت خود خوراکی و نوشیدنی به همراه داشته باشید.
• اگر قصد استفاده از سرویس بهداشتی و یا استراحت بیشتر را دارید، این امکان فراهم شده است، اما… زمان مجاز شما برای پاسخ به سوالات هدر می‌رود.
• در نهایت به همراه داشتن تلفن هوشمند، تبلت و یا سایر گجت‌های الکترونیکی ممنوع است. حتی در حین استراحت ۱۰ دقیقه‌ای نیز حق استفاده از آنها را ندارید.